Chris Bessemans is papa van vier en woont in het landelijke Haspengouw waar hij samen met zijn wederhelft na zijn doctoraat in de wijsbegeerte een eeuwenoude en vervallen hoeve grotendeels zelf renoveerde tot het kloppende hart van hun onderneming en een thuis voor het gezin. Ondertussen geeft hij les over en voert hij onderzoek binnen het domein van de architectuurethiek aan de Universiteit Hasselt.

Dit boek is het resultaat van een decennium ouderschap en nodigt uit tot reflectie over de betekenis van ouderschap en de risico’s die wij en toekomstige generaties lopen wanneer we onachtzaam omspringen met hoe onze cultuur aanwezig ouderschap ontmoedigt en onze kinderen onbedoeld het gewicht dragen van onze misschien soms weinig doordachte keuzes. Door het spelen met genres en de diepgaande filosofische reflecties te doorprikken met anekdotische passages en poëtische mijmeringen eist het boek je aandacht en emoties op en nodigt het constant uit om na te denken over ouderschap, betekenis en onze verantwoordelijkheid. Ondanks de kritische blik schemert voortdurend door hoe aanwezig ouderschap ook de kern kan zijn van een in bepaald opzicht misschien bescheidener maar des te rijker bestaan.